Αν μεγάλωσες σε ένα δυσλειτουργικό περιβάλλον με τιμωρίες, αγνόηση, ντρόπιασμα, άγχος, φόβο είναι πολύ λογικό η γονεϊκότητα να φαντάζει δύσκολη, έντονη, καταιγιστική και ίσως μοναχική. Τα δάκρυα του παιδιού σου ίσως σε κάνουν να νιώθεις πως θα ματώσουν τα αυτιά σου και ο εγκέφαλός σου θα εκραγεί και θες να τα κάνεις να πάψουν πάση θησεία!
Τα τάντρουμ και τα συναισθηματικά ξεσπάσματα μοιάζουν ατελείωτα, παρόλο που κρατάνε λίγα λεπτά και εσύ τα νιώθεις σαν ρεύμα που διαπερνά το νευρικό σου σύστημα ενώ παράλληλα δεν ξέρεις πως να τα διαχειριστείς. Τα άγχη και οι φόβοι των παιδιών σου φέρνουν στην επιφάνεια την δική σου παιδική ηλικία με το άγχος και τις δυσκολίες που πέρασες και εσύ. Ενώ οι συγκρούσεις στο σπίτι, μπορεί να φοβίζουν το εσωτερικό σου παιδί, να σου προκαλούν πανικό και την απορία πως θα πραγματοποιήσεις αυτό που είπες στον εαυτό σου μόλις αποφάσισες ότι θα κάνεις παιδιά: «Εγώ δεν θα γίνω σαν την μάνα μου».
Το να βλέπεις τα παιδιά να τσακώνονται μεταξύ τους σου φαίνεται σαν το τέλος του κόσμου και αναρωτιέσαι αν πρέπει να επιλέξεις με ποιανού το μέρος είσαι ενώ πανικοβάλλεσαι αν ποτέ θα μεγαλώσουν και θα σταματήσουν να κάνουν έτσι.
Κατά βάθος επιθυμείς να είσαι ένας ήρεμος, υπομονετικός και γεμάτος γαλήνη γονέας και πιθανότατα αισθάνεσαι ντροπή κάποιες μέρες διότι είσαι (όπως είναι φυσιολογικό) το ακριβώς αντίθετο! Αυτό που χρειάζεται να γνωρίζεις είναι ότι υπάρχει ελπίδα, μπορείς να εξελιχθείς, να αναπτυχθείς και να μάθεις. Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, όσο δύσκολο και αν είναι, ο θυμός, η λύπη, η αγανάκτηση, η ζήλια κλπ των παιδιών μπορούν να μας δώσουν πρόσβαση στα δικά μας συναισθήματα και στην υγιή έκφραση αυτών, φτάνει να το θέλουμε. Τα δάκρυά τους, μας προσκαλούν να βρούμε τα δικά μας καταπιεσμένα δάκρυα, τα άγχη τους μας βοηθάνε να βρούμε την υποστήριξη, τα εργαλεία και τον τρόπο να διαχειριστούμε τους δικούς μας φόβους. Όσο πιο πολύ μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τα δικά μας συναισθήματα, τόσο πιο πιθανό είναι να μπορέσουμε να γίνουμε οι γονείς που ονειρευόμαστε.
Από που να αρχίσω;
Αναστοχασμός: Με δημιουργικούς τρόπους (πχ ένα ημερολόγιο συναισθημάτων, με postits στο ψυγείο κλπ) ξεκινάω να αναστοχάζομαι ποια είναι αυτά τα πράγματα μέσα στην καθημερινότητά μου που ένιωσα πως με πνίγουν, τι τα πυροδότησε, τι συνέβη, πως αντέδρασα και τι μου θύμισε από τα δικά μου πρώτα χρόνια. Που το ένιωσα στο σώμα μου; Αν ήταν χρώμα τι χρώμα θα ήταν κλπ. Δίνοντας ένα όνομα σε αυτό που νιώθω, περιορίζω την εξουσία του πάνω μου. Το πλαισιώνω και άρα το ελέγχω, δεν με ελέγχει.
Συμπόνια: Πράγμα δύσκολο για πολλούς να το δείξουμε προς τον εαυτό μας. Μας φαίνεται ξένο, άγνωστο και άπιαστο. Πολλοί γονείς μου λένε «Ναι, αλλά έτσι δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ξανακάνει λάθη;». Είμαστε τόσο προγραμματισμένοι να αυτοτιμωρούμαστε, και έτσι παραμένουμε ίδιοι. Μέσω της συγχώρεσης και της αποδοχής του εαυτού μας μπορούμε να κάνουμε τις αλλαγές που θέλουμε.
Υποστήριξη: Οι περισσότεροι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο στερούνται την πολύτιμη βοήθεια που απαιτείται για να εξελιχθούμε. Θεωρούμε λανθασμένα αδυναμία το να ζητάμε βοήθεια. Είναι πολύ δύσκολο να ακούσω και να βοηθήσω το παιδί μου με τις ανάγκες του, αν κανείς δεν ακούει και δεν βοηθάει εμένα με τις δικές μου. Σε ποιόν μπορώ να βασιστώ;
Εάν η απάντηση είναι σε κανέναν, τότε να από που θα αρχίσεις. Μπορώ να μιλήσω με ένα φίλο μου; Μπορώ να μπω σε μια ομάδα υποστήριξης του δήμου; Μπορώ να βρω έναν ειδικό; Δείξε θάρρος και ευαλωτότητα.
Αυτά και πολλά ακόμα καλύπτουμε στο «Εργαστήριο Υπέροχα Νήπια» (για γονείς με παιδιά 0-4) και στο «Εργαστήριο Αποτελεσματικού Γονέα» (για γονείς με παιδιά 5+). Όπου μέσα σε 8 ή 10 συναντήσεις αντίστοιχα καλλιεργούμε εργαλεία αυτοφροντίδας του γονέα, συζητάμε για τα προβλήματα την κάθε ηλικίας και πως τα αντιμετωπίζουμε, αλλά και πως ως γονείς μπορούμε να επικοινωνήσουμε τα δικά μας προβλήματα και να περάσουμε τις αξίες μας στα παιδιά μας.
Τα εργαστήρια ξεκινάνε αρχές Νοέμβρη, για να λάβεις περισσότερες πληροφορίες συμπλήρωσε την φόρμα:
Comments